روایت‌ها
فضای میان نشانه‌ها
تأملی درباره مکث‌ها، لبه‌ها و فضاهای بازی که به یک نقاشی امکان نفس‌کشیدن می‌دهند.
یک نقاشی هم با آنچه بر سطح قرار می‌گیرد شکل می‌گیرد و هم با آنچه باز و دست‌نخورده باقی می‌ماند. فاصله میان نشانه‌ها می‌تواند انرژی شگفت‌آوری در خود نگه دارد.
گاهی مکث، جایی برای آسودن نگاه فراهم می‌کند و گاهی حرکتی نزدیک را ملموس‌تر می‌سازد. این فضاها به معنای معمول خالی نیستند؛ آن‌ها بخشی از ساختار آرام ترکیب‌بندی‌اند.